Prolog

Lubię twój zapach.

Lubię twoją mokrą skórę przytuloną do mojej.

Lubię nienachalne wędrówki twoich palców.

Lubię twój oddech nie tylko wtedy, gdy przyspiesza synchronicznie z moim, ale i wtedy, gdy się uspokaja.

Lubię tę ciszę między nami, w której nie ma nic niezręcznego, która jest nam potrzebna, by wchłonąć w siebie dopiero co przeżyte emocje.

Lubię to, że twoje oczy szukają moich, pytając o potwierdzenie, mimo że decyzję podjęliśmy już wcześniej.

Lubię tę naturalność, to, że nie wstydzimy się nagości i nie wstydzimy się komunikowania swoich potrzeb.

Lubię to, że bez skrępowania rozbierasz się z masek i mówisz mi rzeczy, o które nie pytam.

Lubię, że jesteś inny niż dla większości ludzi, że poznałam twoją stronę, o której istnienie mało kto cię podejrzewa.

Lubię to, jak łatwo spacerujemy pomiędzy emocjami i z takim samym zaangażowaniem możemy razem żartować, jak i dotykać rzeczy trudniejszych.

Lubię twoją gwałtowność i pośpiech.

Lubię twoje odprężenie i twoje zmęczenie.

Lubię jak patrzysz.

Lubię siebie przy tobie, bo czuję się bezpieczna.

Lubię jak twoje pocałunki pozbawiają mnie wyrzutów sumienia.

Lubię popełniać z tobą ten błąd.

Może nie spaliliśmy żadnego mostu. Może budujemy własny.

***

Po raz kolejny zagryzłam wargę i poczułam na języku smak świeżej krwi.
Po raz kolejny sprawiłam sobie ból, żeby zachować poczucie realności i uciec przed wrażeniem, że zapadam się w nicość.
A przeciez powinnam się już przyzwyczaić do tego widoku, bo nie od dziś Marcelina uwielbiała epatować swoim szczęściem w mediach społecznościowych.
Powinnam też przyzwyczaić się do tego uczucia, kiedy dojmująca pustka miesza się z wściekłością, bezradność z rozpaczą, samotność z pragnieniem, żeby wyszarpnąć go z jej ramion i schować dla siebie na zawsze.

Tak, byłam zazdrosna i jednocześnie zdawałam sobie sprawę, że nie mam prawa być.

Jej uśmiech.
Jego oczy wyrażające czułość.
Jej ręka wpleciona w jego uścisk.
Zwyczajne zdjęcie z zawodów jeździeckich, w których uczestniczyła jego córka. Widziałam już takich wiele. Nie musiałam zresztą oglądać zdjęć, żeby wiedzieć, że są razem szczęśliwi.

Sam mi to przecież powiedział.